De Warda Al-Jazaira jurk

Het belangrijkste van mijn Istanboelreis was ik vergeten te posten: mijn droomkleedje, dat ik jammer genoeg aan de rekken heb moeten achter laten... Het moet meer als 10 kilo gewogen hebben door alle pailletjes en het prijskaartje was dus ook €250! Ik noem het mijn Warda Al-Jazairia jurk, kijk en oordeel zelf!

Voor de grap binnengaan in een zeer kitsch aandoende winkel, en dan toch verliefd worden op een van de kleedjes...

Fatih

Op mijn laatste volledige dag in Istanbul spraken L. en ik af met Armin en Yasemin, twee mede-leerkrachten, die een beetje als mama en papa voor ons waren. Ze gaven mij nog een rondleiding door de school: een historisch gebouw, waarin de schulden van het Ottomaanse rijk werden geregeld. We verzamelden kort onze krachten in een "theetuin" (à la Biergarten, maar dan met... çay!) en maakten dan een stevige wandeling naar de volgende culinaire stop: een Syrisch restaurant dat Yasemin had uitgekozen. Toen we weer onderweg waren bleven we twee stappen verder betoverd staan voor een winkel met allerlei Levantijnse zoetigheden. Tijd voor een gebakje het derde kopje thee van de dag (bij het ontbijt had ik er ook al eentje gedronken)! Daarna nog een uitstap naar de Fatih moskee, waar Armin ons als echte expert alle geschiedkundige en bouwkundige weetjes wist te vertellen...

Armin nam ons mee naar een kleine juwelierszaak boven de daken van de "grand bazar"... Je hebt er een mooi uitzicht - zo mooi dat James Bond er ooit gefilmd werd, zoals de uitbater ons op zijn computerscherm toonde.

Prinseneilanden

Na het paleisbezoek spraken we af met Yasemin, een fantastische collega van L.s school. Ze naam ons mee naar een van de prinseneilanden. Ze had er weet van een restaurant waar je als leerkracht wat korting krijgt en waar je een bepaalde soort vis kon eten. Het klein restaurantje kwam recht uit Monteluscio en omstreken - en het eten smaakte lekker! Het eiland zelf was prachtig. Het was er zo stil - maar als je goed luisterde, kon je in de verte een soort diep geruis van de stad horen.

Er staat een paard in de gang?

Sleepover!

Topkapı Sarayı

 Dag 8! Mijn voorlaatste volledige dag. L. en ik deden net aan paleis-hopping: vandaag was het de beurt aan het Topkapı paleis. Dit paleis werd in 1459 gebouwd, in full Early Ottoman style en was daardoor - eerlijk gezegd - veel mooier dan het Dolmabahçe paleis, dat pas 1846 werd gebouwd en al eerder op een heel rare versie van Versailles leek. Mijn highlight was de man die met micro enal de Koran reciteerde op een podiumpje, in een heel klein kamertje van het gebouw waar de heilige relicten bewaard werden. Hij zat echt recht voor je neus, zonder afscherming of niets! En de mensenmassa's stroomden maar voorbij.

Süleymaniye, mon amour

Na het bezoek aan het paleis had ik niet meer veel energie. L. sprak nog af met een collega, en ik verbracht mijn avond al starend naar de Süleymaniye moskee... We hebben ze niet meer kunnen bezoeken, maar op de brug van Karaköy naar Eminönü heb je er zo'n prachtig zicht op! Ik had er nog de hele avond kunnen blijven. Eminönü is trouwens mijn lievelings-wijk-naam. Je spreekt het uit als "eemineuneu" :-)

Mooie vormen op de brug...

Dolmabahçe

Zoveel pracht en praal in het grandioze Dolmabahçe paleis - en toch is dit de enige foto die ik er met mijn gsm maakte... Alsof assepoester haar plastieken muiltje verloren had :-) (Die moest je over je schoenen doen om de gebouwen te mogen betreden)

Cinema, Perzisch, Concert!

Dag 6 was ook een rustige dag die laat begon met een bezoek aan een cinema op de İstiklal Caddesi. De film (Das Mädchen und die Spinne) viel jammer genoeg bij geen van de twee in de smaak. Het Perzisch eten daarna was een ander verhaal! Tijdens onze aansluitende verteringswandeling kwamen we een podium tegen waar vele mensen wachtten op een concert dat ging beginnen! De groep Yeni Türkü bracht een mix van folk en sentimentele rock, en jong en oud zong luidkeels mee. De stukjes tekst die L. spontaan vertaalden deden denken aan Jovanotti! Je moest trouwens niet ver zoeken om een concert te vinden - overal in de stad waren podia, een beetje zoals tijdens de Gentse feesten, al heette het hier "Beyoğlu Kültür Yolu".