Feiern

Ik maakte ook gebruik van mijn eigen lesvrije periode door voor de eerste keer te gaan dansen! In Kreuzberg (waar ook anders...) werd er een festival georganiseerd voor muziek uit West-Azië en Noord-Afrika. Ik kende een paar muzikanten van de lineup (bv. Hasan Kai uit de band TootArd, wat trouwens aardbei betekent) en besloot te gaan. Het begon al vroeg en ik was er rond 19:00, waardoor ik tegen middernacht al volledig uitgedanst was. De weg naar mijn kot zou best lang geweest zijn, dus kon ik terugkeren naar een opgemaakt bed bij Wolfgang thuis.

Rarara, welke opera?

Na terugkomst uit Hamburg ging ik samen met mijn kotgenote naar de opera! Uit de klankgelijkenis met de copyshop op onderste foto kan je afleiden welke opera het precies was ;)

Hamburg

Liefde maakt gek: Dus verliet ik Berlijn na 3 dagen alweer voor Hamburg. Langst de andere kant gaat liefde ook door de maag: Er werd in Hamburg weer fantastisch voor mij gekookt... Het aantal koppen thee die gedronken werden, durf ik trouwens ook niet mee te delen. Voor de rest werd er veel gewandeld, bijvoorbeeld in het mooie stadspark (waar ik vroeger altijd doorfietste om naar de universiteit te gaan) en natuurlijk in de Innenstadt, waar ik het stadhuis in haar glorie toch ook nog eens moest vastleggen.

Cultuur & Geschiedenis

Mijn eerste concert in Berlijn was een jazzconcert van een volledig vrouwelijk ensemble. Het vond 's avonds plaats in het "Silent Green Kulturquartier", een soort Bijlokesite, die echter geen kerkelijke gebouwen (her)gebruikt, maar het terrein van een enorm indrukwekkend crematorium. Het werd in 1911 gebouwd en heeft een interessante geschiedenis: De eerste persoon die gedood werd terwijl ze probeerde de Berlijnse muur over te steken werd hier blijkbaar gecremeerd..

Abbas Kiarostami & Ingeborg Bachmann

Een van mijn eerste activiteiten in Berlijn was een cinemabezoek: De dag na mijn aankomst ging ik in Arsenal Kino bij Potsdamer Platz kijken naar een film van de beroemde Iraanse regisseur Abbas Kiarostami. "And Life Goes On" verbeeldt de bijzondere queeste van een filmregisseur. Samen met zijn zoontje reist hij door het noorden van Iran, waar een paar dagen voordien een hevige aardbeving duizenden mensen het leven heeft gekost (dit was een waargebeurd feit). De regisseur is er namelijk op zoek naar acteurs uit zijn film, van wie hij weet dat zij in de betroffen regio woonden. Het was een erg nuchtere, rustige en daardoor mooie film, die toont hoe mensen omgaan met het noodlot. De volgende dag stond in het teken van mijn bezoek aan het Arabische boekenwinkeltje Khan Aljanub. Ik had een mooi gesprek met de uitbater, die me direct alle Arabische vertaling van de Duitse klassiekers toonde. Ik kwam er buiten met een Arabische uitgave van Franz Kafka's "Amerika" 😁 Nu juist nog verstaan wat ik lees..

Ingeborg Bachmann in de boekenwinkel Khan Aljanub

A Tale of Two Countries

 Op 4 oktober was het zover: de échte verhuis stond voor deur. De treinreis verliep zo vlekkeloos als maar mogelijk met de Deutsche Bahn. Met een klein half uurtje vertraging kwam ik net op tijd aan om begroet te worden door een prachtige zonsondergang. Ik kon hem in de trein al zien vorderen en verdwijnen, wat mijn ongeduldigheid om eindelijk aan te komen enkel maar vergrootte.. Eens in Hauptbahnhof aangekomen stapte ik in de bus, zette mijn koffer af op kot en maakte direct rechtsomkeer om Wolfgang te bezoeken. Hij toonde me een paar prachtige boeken met Belgische kunst - deze Masereel print had ik nog nooit gezien, maar beviel me natuurlijk direct...

Oma 75

Eindelijk zover: Ook oma's 75e verjaardag! Die kon gelukkig weer zonder al te veel corona-zorgen met de hele bende gevierd worden. Het verloop van de feestelijkheden kan je uit de foto's afleiden: Akt 1 - het verstoppen, Akt 2 - de verrassing!, (Akt 3 - het eten), Akt 4 - een heuse oldtimerparade als afsluiter :) 

want oma houdt zo van mooie auto's...