Ik glipte een paar dagen weg uit Berlijn om naar Hamburg te gaan. Op de weg naar Hamburg zat ik een een normale ICE, op de weg terug naar Berlijn zat ik in een Tsjechische trein met Praag als eindbestemming. Het was meteen een beetje tijdreizen in de toch wel iets verouderde coupés.
 |
| Niets beter dan de Brandenburger Tor om aan je vrienden te laten weten dat je goed en wil in Berlijn bent! |
 |
| Dit blijft een grappig zicht: fietsers - langzaam, aub... |
Vandaag kwam ik op mijn laptop nog deze screenshot tegen van een aantal weken geleden, toen ik mijn laatste werkdag had als bij de kinderopvang. Er was op het schooltje een box waar we af en toe muziek mee afspeelden voor de kindjes en na twee weken ziet je 'onlangs afgespeeld' lijst er dan zo uit:
Met een blikje kan je iedereen meekrijgen voor een wandeling naar het Houtdok. Of alleszins toch Leen. Het werd uiteindelijk een stevige wandeltocht, een genadeloze beproeving, die ons nog tot aan de Dampoort en terug zou leiden! (Ik overdrijf - het was een heel gezellige wandeling, ondanks het feit dat Leen blaren had en ik plots moest plassen, waardoor elke meter opeens voor twee telt :))
 |
| De volgende dag, het moet nog steeds rond de 35 graden geweest zijn, gingen we er ook bootje varen (en heus niet zwemmen). Sien kwam ook mee om haar gloednieuwe fiets te testen en ons aan te moedigen vanaf de kade! |
Na een tweede rustdag (voor Parijs hadden we er ook een ingebouwd) was het al tijd voor Amsterdam - de afsluiter van de 11dagen lange BENE-FR roadtrip. Ik reclaim bij deze ook even het woord roadtrip voor trips die met de trein gemaakt werden. Ik was nog nooit 'op De Dam' geweest, dus dat stond eerst op het programma. Het viel een beetje tegen in vergelijking met de mooie markten die we in België al hadden gezien. Niet getreurd! We wandelden verder via de iets mooiere grachten en konden in de Westerkerk nog net een Bachconcert meepikken - ze stonden op het punt de deuren te sluiten. Iedereen werd zijn plaats op minstens 2 meter afstand van elkaar toegewezen door een ietwat nerveuze vrouw die, alsof ik water was en zij olie, wel meters achteruitsprong toen ik een klein stapje vooruit zette om iets te vragen. Beter zo dan omgekeerd, zullen we zeggen? Na het concert aten we in een Indonesisch restaurant een zogenaamde 'rijsttafel', voor ons allebei de eerste keer.
 |
| Ik slaap, 3 West-Vlaamse meisjes naast ons picknicken. Op de trein terug zaten we in een overvolle wagon naast een luidbabbelende West-Vlaamse familie van 10. We werden er alle twee een beetje gek van (het luide aspect) en zochten een nieuwe wagon. |
Het was heerlijk, en Lina leerde die middag dus ook bij dat Nederland Indonesië had gekoloniseerd. Daarna wandelden we verder naar het Rijksmuseum, wat we niet bezochten want 2 x €18 klonk nu toch echt als veel nadat we gewend waren geraakt aan gratis binnen mogen in het Louvre. Het was ook helemaal niet erg: Ik was zo moe dat ik zeker een half uurtj geslapen heb op de grasvlakte van het museumpleinpark. Tegen dat we de moed hadden gevonden om op te staan was er juist nog tijd voor een degustatie poffertjes (voor mij) en vegetarische bitterballen (voor Lina) te testen. We kochten voor de treinreis ook nog een paar snacks in de Albert Heijn. De Albert Heijn hoort ergens toch ook wel bij The Dutch Experience. Niemand droeg er een masker - wij hebben het onze maar mooi opgezet.
Op onze laatste dag bezochten we vooral het Institut du monde arabe. We wouden er de vorige dag ook naar toe maar waren er wonder bij wonder te vroeg - ze openden pas om 13:00 en het paste niet in ons programma om nog een uur rond te wachten tot de opening. Deze keer hadden we bij ons ontbijt/brunch dus genoeg tijd genomen en werden om 13:00 toch nog als eersten binnengelaten.
 |
| Tony Catani - dans les salles du musée gréco-romain, Alexandrie, 1991 |
Dag 2 was gekenmerkt door oases van rust: in de voormiddag bezochten we de Grote Moskee van Parijs. Hier was ik, toen ik in november 2018 voor die ene taalkunde conferentie in Parijs was, ook al eens geweest. Het is te zeggen: de binnenkant zoals je ze hier op de foto's ziet heb ik toen niet gezien, maar langst de buitenkant wel, omdat ik met Sophie thee was gaan drinken in het cafétje van de moskee. Opnieuw was ik verbaasd van hoe levendig en kleurrijk het buitenaanzicht van de moskee en de hele wijk errond waren. Neem ik de dingen in de winter echt zo anders waar? Ik herinner me niets van de 'Gelassenheit' (red., want 'gelatenheid' is blijkbaar geen Nederlands woord?) die ik hier nu voelde, maar ze was zeer welgekomen!
 |
| Klik verder voor de rest van de post! |
